25 Αυγ 2015

Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ




Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει αυτή την πορεία προς την σύγχρονη υποδούλωση της χώρας και τον απόλυτο εκφασισμό που παρερμηνεύει σκόπιμα τη βούληση του λαού . . .
. . . αν δεν είχαμε υποπέσει σ' ένα τρομακτικό σφάλμα τα νεότερα τουλάχιστον χρόνια της ελληνικής πολιτείας

Το κύριο στοιχείο το οποίο κράτησε το Γένος μας όρθιο μετά από αιώνες σκλαβιάς είναι η Παιδεία.


Η οποία αν και ημιτελής και κρυφή κράτησε ζωντανή τους χρόνους της σκλαβιάς την ελληνική ψυχή και ταυτότητα.

Μόλις όμως υψώθηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, δεν φροντίσαμε να διασφαλίσουμε τις απαραίτητες εκείνες συνθήκες ώστε ο λαός μας να μην ξαναζήσει ποτέ πια δουλεία με οιονδήποτε τρόπο αφού η μόνη ασφαλιστική δικλείδα γι' αυτό ήταν η Παιδεία.

Προσέξτε άλλο η συλλογή διπλωμάτων και διαφορετικό η ουσιαστική μόρφωση με την Παιδεία.

Η Ελληνική Πολιτεία όφειλε να σχεδιάσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα με επίκεντρο την ελληνική παιδεία, την ιστορία και τη μόρφωση. Ένα σύστημα που θα έβγαζε σκεπτόμενους και ολοκληρωμένους πολίτες.

Απεναντίας μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν υποχρεωτική μόνο η φοίτηση στο Δημοτικό και λίγο αργότερα το Γυμνάσιο.

Η Παιδεία υπήρξε πάντοτε στο περιθώριο και περιοριζόταν στο περιβόητο μέτρο του 5%. 
Ίσως δεν ήθελαν ποτέ οι κυβερνώντες ένα συνετό λαό.




Έτσι σχηματίστηκε ένα επικερδές μόρφωμα, μια κερδοσκοπική επιχείρηση παραγωγής τούβλων, παπαγάλων και πτυχιούχων αλλά όχι καλλιεργημένων με παιδεία και επίπεδο ανθρώπων.

Σε κάθε περίπτωση όμως η σημερινή μας κατάληξη είναι αποτέλεσμα της διαχρονικής έλλειψης Παιδείας και απουσίας καλλιέργειας επιπέδου στα χρόνια της εκπαίδευσης.

Από τους δασκάλους μπαμπούλες και "χοιροβοσκούς" με τις βέργες και το ξύλο, στους συνδικαλιστές του φραπέ και του τσιγάρου.
Από τους φοβισμένους μαθητές, στους ασεβείς. 
Το ζευγάρι καλός δάσκαλος με αγάπη στα παιδιά και μαθητή σκεπτόμενου που ήθελε να μάθει πάνω και πέρα από τα τετριμμένα, αποτέλεσε τη διαχρονική εξαίρεση του κανόνα.

Ένας λαός με Παιδεία που πατά γερά στα πόδια του δεν έχει ως όνειρο ζωής να μπει στο δημόσιο έστω και ως φύλακας, φιλώντας λερωμένες ποδιές, αλλά βάζει στόχους και τους πετυχαίνει.

Δεν λαμβάνει επιδοτήσεις με διάφορα τεχνάσματα τρώγοντας τα έτοιμα αλλά δημιουργεί και παράγει.

Δεν επιβραβεύει όσους τον έφεραν σε άσχημη θέση εξαιτίας της επιπολαιότητας τους και δεν θα φοβηθεί να λάβει τις δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις που θα διασφαλίσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία του απέναντι σε ένα μέλλον υποταγής.

Σε κάθε περίπτωση το νεοελληνικό κράτος δεν οικοδομήθηκε πάνω σε γερές και στέρεες βάσεις.
Γι αυτό και στις κρίσιμες στιγμές, όταν η ιστορία προσέφερε ευκαιρίες, αυτές όχι μόνο περνούσαν ανεκμετάλλευτες αλλά βιώσαμε μεγάλες εθνικές τραγωδίες κάνοντας δυστυχώς τις χειρότερες επιλογές.

Αυτό βιώνουμε και σήμερα.